Sterfdag van Pierre Kemp

Vandaag is het 41 jaar geleden dat Pierre Kemp stierf.

Necrologie

Als ik dood ga, kan ik het niet beschrijven.
Waar ben ik dan?
Ik wil toch ergens blijven,
maar niet meer in de vorm van een man.
Een licht zou mij even kunnen bekoren,
al is dat niet zo kort,
als liever een klank, die iemand kan horen
telkens als het middag wordt.

Pierre Kemp
uit: Standard-book of classic blacks* (1946)

* De titel van van de bundel vond hij via een stalenboek van zijn kleermaker “The Standard-Book of Classic Blacks”. De gedichten in de bundel omschrijft hij als “…met een eenigzins somberen inslag en onbevredigend levensinzicht.”

De la musique avant toute chose

Toen ik die boog daar had geürineerd
en ik het zonlicht er in ving, prees ik intens,
ver van de wijsheid, die mij was geleerd:
Wat schoon kristal is er toch in de mens!
En in extase voor het lieflijke geluid:
Welk een muziek gaat van de mens toch uit!

Pierre Kemp (1886-1967)
uit: Man in het zwart, heer van het groen (1980)

Overigens staat in het Maastrichtse Kempland park een beeldje van Pierre Kemp gemaakt door Rob Stultiens. Het is een mooi beeldje maar wel aan de kleine kant voor één van Maastrichts grootste zonen. Wat grappig is dat op de achterkant (en dat is weer minder grappig) bovenstaand gedicht van Kemp staat gegraveerd.